Column: De staat van het dorp

De staat van het dorp

Mijn jaarlijkse rondje met collecte bus voor een goed doel zit er op. Collecteren is kijken naar de voorkant van het dorp. k heb weer een beeld van de voordeuren en -tuinen in het dorp. Het wordt niet mooier.

De eerste drie adressen zouden een makkie zijn. Dacht ik. ‘ons soort mensen,’ met een potje met munten onder handbereik voor collectes. Het klopte, waar ik niet op gerekend had was, ‘wat leuk kom even binnen en hoe gaat het met …..?’ Het beloofde zo een lange avond te worden.

Het volgende blokje woningen. QR-code gebruikers schatte ik in. Dat klopte, deels. Sneller gaat het er niet door. Telefoon pakken, app opzoeken, ‘he hij pakt hem niet, nog een keer scannen, even kijken en nu?’ ‘Blijf nog even staan, misschien gaat het mis.’ Lange avond, dacht ik, geduldig wachtend.

‘Zonde van de transactiekosten,’ merkte een QR-code gebruikende dorpsgenoot op. ‘Ja, er zijn veel strijkstokken die meeprofiteren.’

Veel dubbele deurbellen ook, een ouderwetse plus een moderne en zelfs een woning met drie generaties deurbellen. Laat ik de nieuwste maar nemen. Wachten, geen reactie, toch de oude bel proberen?

Moderne bellen met en zonder geluid. Met is makkelijk, zonder is lastig, ‘heb ik wel goed gedrukt?’

Adressen met geen gehoor. Als de bel wel ging, nog eens drukken?

Na wachten weer op straat opende een deur achter me. ‘Oh, gelukkig jij bent het! Heb je die waarschuwing niet gehad over nep agenten ….’ Blijven er daarom zo veel deuren dicht?

Wachtend op de stoep kon ik het niet laten. Oude beroepsafwijking, ‘hoe is het onderhoud? Lik verf nodig of erger? Veel woningen met erger, daar helpt geen verf meer.

Camera’s bij veel deuren. Ik voel me bekeken. Filmster voor een avond?

Warmtepompen naast de voordeur. Drie op een rij met dezelfde installatie. Die kunnen niet klagen over elkaars geluid.

Tuinhek openen, sloffen door het grind, zoeken naar de bel. Een sticker, ‘geen collectes en geen geloofsovertuigers.’ Respecteren. Terug door het grind , hekje weer dicht. Lange avond.

Twee auto’s voor de deur en licht aan. Geen gehoor. Nog eens bellen of door het raam kijken en zwaaien als ze achter de bank liggen? Nee, dan duurt de ronde nog langer

Voortuinen met alleen tegels en grind. Zouden ze de achtertuin ook betegeld hebben? Tussen de tegeltuinen een groene oase. De tuin inlopend blijkt het kunstgras.

Helpen met de QR-code en even de telefoon overnemen? Dan gaat het sneller. Bijna steek ik mijn hand al uit. Toch maar niet. De telefoon is al lang geen telefoon meer, maar een digitaal opgeslagen leven.

Na een lange avond waarin de bus langzaam zwaarder werd had ik een aardig beeld van de voorkant van en de gulheid in het dorp. Als er al een verband is tussen de prijs van de auto voor de deur en de hoogte van de gift dan is dat “omgekeerd evenredig.”

Gelukkig blijken Beusichemmers overwegend vrijgevig en ik heb mijn ‘plicht’ weer gedaan. Morgen nog even op herhaling langs de gesloten deuren.

Tinus