Vorige week, het was nog vroeg, de zon was al op maar hield zich nog schuil achter de ochtendnevel.
Wandelend ging ik het Wielpad uit naar de dijk. Boven aan de dijk stond een schim. Heel stil met zijn rug naar me toe starend naar de mistige uiterwaarden. Nieuwsgierig naar wat hij in de nevel zag liep ik naar de gedaante toe. Dichterbij komend herkende ik een man die ik wel vaker wandelend met zijn stok tegen kom.
'Goedemorgen, wat valt er te zien,' vroeg ik nieuwsgierig.'
'Hee je 't nie geheurd,' zijn uitspraak verraadde dat hij hier opgegroeid was.
'Er komme doar windmolens.'
Hij zwaaide met zijn stok om die op te tillen, voorzichtig ging ik een paar passen opzij.
Hij wees met zijn stok.
'Daarro an de overkant.'
Hij met zijn stok priemend in de mist, windmolens, er kwam een beeld in me op. Don Duichot, de Spaanse edelman. Ik schoot in de lach.
'De'r veult toch niks om te lachen! Het worde van die hele hoge.'
Ja ik had het gehoord en ben niet tegen, mits...
Ik probeerde het uit te leggen. Mijn 'maar' kwam niet over. Ik voelde me de trouwe knecht Sancho Panza uit het verhaal. Net als hij vergeefs argumenterend. Zijn blik zei, 'met jou valt niet te praten.' Hoofdschuddend liep hij weg.
Deze week lag er een brief over het windmolenproject in de bus. Van de provincie Utrecht met een verwijzing naar een enquete.
De vragenlijst heb ik ingevuld en zo mijn mits met de provincie gedeeld.
Als wij als omwonenden de lasten krijgen
dan ook de lusten. Of te wel de winst op het project niet naar de grote energieleveranciers of kapitaalkrachtige investeerders op zoek naar een super rendement, maar naar de omwonenden. Laat omwonenden met kleine bedragen mee investeren. Room de winst af en steun daarmee lokale initiatieven aan beide zijden van de rivier.
Nu afwachten wat hiervan in in het uiteidelijke rapport komt.
Tinus
Reactie op deze column? Of spreek je steun uit op info@beusichemleeft.nl
Formulier wordt verzonden Klik hier om te annuleren 
